99 Ήλιοι

Τώρα, του φαινόταν πως είχε μπροστά του, ένα καινούργιο κόσμο, εντελώς αθώο κι αγνό, αμόλυντο από την κακότητα και την παλιανθρωπιά, κάθε είδους και διάθεσης. Ένιωθε σαν να τραβούσε μια σιδερένια κουρτίνα, που τον κρατούσε στο σκοτάδι, κι αυτό που αποκαλυπτόταν έμοιαζε με αγιογραφία, ένα θέαμα πλημμυρισμένο στο μυστηριακό φως. Όλα αποκτούσαν μελωδική προοπτική, γίνονταν ανάλαφρα, έχαναν τη βαρύτητά τους, το ειδικό βάρος τους, την δραστική τους διάσταση.   

Φανταζόταν τα μάτια της, να κοιτούν τον χρυσαφένιο ουρανό και σε κάποια στιγμή να γυρίζουν και να προσηλώνονται σ' αυτόν. Τότε ηρεμούσε, γαλήνευε. Ήθελε να πετάξει στο άπειρο, μακριά από την κοινωνική ζωή, την επενδυμένη με περιορισμούς, γελοίες υποχρεώσεις, επιβληθείσες συνήθειες κι επίφοβες ανάγκες. Αισθανόταν σαν να βρισκόταν καταμεσής στη θάλασσα και από εκεί να βλέπει ταυτόχρονα, από διάφορα σημεία του ορίζοντα, ν' ανατέλλουν ενενήντα εννέα ήλιοι (99). Ετούτες οι φαντασιακές φωταψίες εισχωρούσαν βαθιά στο αίμα του. Καθόριζαν την ουσία του.

Κατάφερε να κερδίσει την καρδιά της, και  πλέον πίστευε πως υπάρχει στον κόσμο η απόλυτη ευτυχία, αυτή η ελευθεριακή κατάσταση της αγάπης. Έβλεπε όμως, και το σκοτάδι (τη δυνητική κατάσταση της πραγματικότητας) να 'ρχεται, αλλά δεν τον ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή, που 'μοιαζε με μια μικρή αιωνιότητα.