Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012 18:31

Γεωργία Ψαραδέλλη - Σκαρλή

Written by
3434
Γεωργία Ψαραδέλλη - Σκαρλή

Γεννήθηκα και  μεγάλωσα  σε  ένα χωριό της Εύβοιας, γνωστό για τα λιγνιτωρυχεία του, με πατέρα ναυτικό Μυτιληνιό, που  φέρω το όνομα της μάνας του  και  κάτι στο DNA μου από την προσφυγική  καταγωγή της.

Παρόλα  αυτά,  μούσα  της  ζωής   μου  υπήρξε   η   μητέρα  μου.

Στη γειτονική κωμόπολη τέλειωσα το πρακτικό εξατάξιο τότε Γυμνάσιο. Από εκεί, εκτός του ότι θεμελίωσα τα δομικά στοιχεία του χαρακτήρα μου , αποκόμισα  ένα απολυτήριο με άριστα, τρία μετάλλια γυμναστικής και έναν νεανικό έρωτα, που είναι και ο σύντροφος της ζωής μου.

Σπούδασα Αρχιτεκτονική στο εξωτερικό, από όπου επέστρεψα με έναν σεβαστό τίτλο σπουδών, μια ξένη γλώσσα,  την αίσθηση του μέτρου και της αναλογίας και το παράπονο ότι περιορίστηκα στην μη  εμβριθή παιδεία της Ελληνικής γλώσσας που  αγαπούσα και θαύμαζα για τον πλούτο που έκρυβαν οι τόσες λέξεις της . . . ενεός, ορυμαγδός, αέλλης , ζόφος . . . .

Ποιήματα έγραφα  στα μαθητικά μου χρόνια, κάπως ώριμη πνευματικά , σίγουρα ανώριμη συναισθηματικά, άλλοτε να ισορροπώ και άλλοτε να ταλαντεύομαι, αναζητώντας τις  συνιστώσες της ζωής, επιδιώκοντας πότε τον αυτό-προσδιορισμό και πότε την επιβεβαίωση, και πάντως διακατεχόμενη από το βάρος πολλών συναισθημάτων κυρίως της αγάπης και του έρωτα .

Το μεσοδιάστημα της ζωής μου το αφιέρωσα αποκλειστικά στο πεδίο άσκησης που λέγεται δουλειά, οικογένεια, ανάγκες της ζωής (φωτο) .

Αν και πάνω από μισό αιώνα ηλικιακά, ένιωσα μέσα μου , μη κορεσμένο το πάθος, ένα μεράκι να με κυβερνάει ακόμη  και θέλοντας να ελαφρύνω αυτό το φορτίο,  λιγότερο έξυπνη αλλά περισσότερο σοφή από πρώτα, άρχισα να ξανα-γράφω για τα αιώνια θέματα… έρωτα,  ματαιότητα, έλξη, πεπρωμένο, προσδοκίες, θάνατο,  ανικανοποίητο. Κουρασμένη από τις επιτηδεύσεις που μας επιβάλουν οι καλοί τρόποι, χρησιμοποίησα τα ανατρεπτικά μα και παθητικά , πάντως  πραγματικά  συστατικά του εαυτού μου , πιθανώς όχι στη  σωστή αναλογία και  λέξεις που με κυνηγούν εκείνες και όχι εγώ, ενίοτε απλοϊκές, άλλοτε ηχηρές,  κάποτε-κάποτε δανεισμένες, διαχεόμενη μάλλον  ακόμα , ανάμεσα σε αμφίθυμα  συναισθήματα, ανάμεσα στη θέση και την άρνηση, στα ανθρώπινα και τα θεϊκά, στον αυτοσαρκασμό και την ειρωνεία , στο αληθινό και το αλληγορικό. Δεν ξέρω αν κατάφερα τίποτα. Δηλώνω άνθρωπος ατελής και διόλου αψεγάδιαστος.

 

Γεωργία Ψαραδέλλη- Σκαρλή

Read 3434 times

Latest from apostaktirio team