Τρίτη, 03 Ιουλίου 2018 11:03

Κυκλοφόρησαν Τα Ποιητικά - Τεύχος 30

Written by
316
Κυκλοφόρησαν Τα Ποιητικά - Τεύχος 30

ΔΙΑΦΟΡΟΙ 

Τα Ποιητικά - Τεύχος 30 

ΣΕΛΙΔΕΣ: 32 • ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 33 x 22,5

ISBN: • 5,00€ 

Η κριτική μοιάζει να χάνει έδαφος, τη στιγμή που η πληθωριστική πληροφορία την καθιστά πιο απαραίτητη από ποτέ: ως διάλογος με τον ποιητή και τον λογοτέχνη περί αισθητικής και πραγματωμένου έργου και ως συνομιλία με τον αναγνώστη περί της αξίας και των τρόπων του αναγιγνώσκειν. Επ’ αυτού λοιπόν, θυμίζουμε: στην παραλία μπορεί κανείς να διαβάσει ό,τι και οπουδήποτε αλλού. Καλό καλοκαίρι. 

Τα Ποιητικά έχουν εξαρχής επιλέξει να παρακολουθούν συστηματικά την τρέχουσα ποιητική παραγωγή και να δημοσιεύουν κριτικές γι’ αυτήν, καλύπτοντας ένα κενό. Συχνά, πέραν της συγχρονικής κριτικής, δημοσιεύουν και θεωρητικά κείμενα για την ποίηση. Το ζήτημα όμως δεν είναι το πόσο της κριτικής, αλλά το πώς, όπως ωραία το θέτει η Μέλπω Αξιώτη πριν από εβδομήντα χρόνια: ποιος και πώς μιλάει για την ποίηση και τη λογοτεχνία. «Εγώ ο υπογραφόμενος διαβάζοντας το τάδε πράμα, μ’ άρεσε ή δε μ’ άρεσε και για τους τάδε λόγους. Τότε μάλιστα. Γιατί τότε ένας αναγνώστης ή πολλοί αναγνώστες μας λένε έτσι τη γνώμη τους. Όπως ωφελεί να την πει καθένας ευαίσθητος δέχτης της τέχνης». Ιδού ένας αποδεκτός τρόπος της κριτικής, μας λέει η Αξιώτη, ο οποίος βασίζεται στην αποδοχή της υποκειμενικότητας. Η κριτική ως γνώμη ενός ευαίσθητου δέκτη της λογοτεχνίας· ή μια επιστημονική άποψη, βασισμένη στη βαθιά γνώση και την πολυγλωσσία και την εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση της ξένης λογοτεχνικής ζωής - να θυμίσουμε τη ζέση με την οποία τα περιοδικά του μεσοπολέμου αλλά και της μεταπολεμικής περιόδου αποτύπωναν και την παραμικρή εξέλιξη ακόμη στην ευρωπαϊκή λογοτεχνική ζωή; Η κριτική όμως δεν μπορεί να είναι, λέει η Αξιώτη, αξιωματική θέση, τύπου «αυτό είναι ρόδι, αυτό είναι πράσο». Πώς βλέπει τον κριτικό ένας νέος λογοτέχνης σήμερα, όπου γενικεύεται η συζήτηση για τον θάνατο του κριτικού και της κριτικής; Ιδού η άποψη ενός νέου συγγραφέα, που έκανε εντυπωσιακή είσοδο στο πεδίο της λογοτεχνίας με το πρώτο του βιβλίο Οι παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας, του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη, σε μια συζήτησή του με τον M. Hulot, στη lifo (http://www.lifo.gr/articles/book_articles/153099): Όσον αφορά τους δημοσιογράφους-κριτικούς, στην προ-ίντερνετ εποχή ερχόσουν σε επαφή μονάχα με την πλευρά που επέλεγαν οι ίδιοι να αποκαλύψουν, η οποία αφορούσε σχεδόν πάντα την αυθεντία τους (υπαρκτή ή μη) με το αντικείμενο ενασχόλησής τους, αφήνοντας τελείως εκτός το ανθρώπινο στοιχείο τους. Από τη μια αυτό λειτουργούσε ως ασπίδα προστασίας απέναντι σε φαινόμενα αποκαθήλωσης που μπορεί πολύ εύκολα να υπάρξουν στο τερέν των social media, από την άλλη οδηγούσε σε μια τοτεμική λατρεία της μονομερούς εξειδίκευσης των ατόμων αυτών. Οπότε, αναφορικά με το αν υπάρχουν δημοσιογράφοι που μπορώ να εμπιστευτώ πλέον τη γνώμη τους, η απάντηση είναι πως πλέον αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο σε σχέση με παλιότερα, γιατί έχουν αποκαθηλωθεί τα είδωλα στην εποχή της παθητικής κατανάλωσης άποψης και εικόνας – τώρα θα εμπιστευτώ το άτομο που θα με πείσει τόσο αναφορικά με τις γνώσεις του (σε πρώτο βαθμό) όσο και με το κατά πόσο το εμφανές (λιγότερο ή περισσότερο) κοινωνικό του δίκτυο αφήνει ανεπηρέαστη την κριτική του ματιά. Δεν μπορεί κανείς να μη δεχτεί ότι κάπου συναντιούνται οι δυο απόψεις. Γνώσεις, αμεροληψία κι ο κριτικός ως άνθρωπος κανονικός, που λέει τη γνώμη του ως «ευαίσθητος δέχτης». Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι κριτικές που δημοσιεύουμε στο περιοδικό ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες και δεν εμπίπτουν στις περί φρούτων και λαχανικών αποφάνσεις, αλλά θέτουν ζητήματα που δεν τίθενται σε πολλές, ακόμη και εκτενέστατες, παρουσιάσεις στα ηλεκτρονικά μέσα, όπου συχνά -  αλλά όχι πάντα φυσικά, καθώς η κριτική, νομίζουμε, ανθίζει, κατά τόπους, και στο διαδίκτυο - η αξιολογική κρίση, άμεσα ή έμμεσα διατυπωμένη, υποκαθίσταται από τη λογική του like και του dislike, από μια στιγμιαία σύσταση δηλαδή, για να μη μιλήσουμε για την αλγοριθμική σύσταση στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία, με βάση τις αναζητήσεις μας. Έτσι, η κριτική μοιάζει να χάνει έδαφος, τη στιγμή που η πληθωριστική πληροφορία την καθιστά πιο απαραίτητη από ποτέ: ως διάλογος με τον ποιητή και τον λογοτέχνη περί αισθητικής και πραγματωμένου έργου και ως συνομιλία με τον αναγνώστη περί της αξίας και των τρόπων του αναγιγνώσκειν. Επ’ αυτού λοιπόν, θυμίζουμε: στην παραλία μπορεί κανείς να διαβάσει ό,τι και οπουδήποτε αλλού. Καλό καλοκαίρι.

Read 316 times

Latest from apostaktirio team