“Τα γεράκια των βεδουίνων" του Δημητρίου Καραγκούνη   

Ήτανε κάποτε ένας Πέρσης κυνηγός σε χώρα αράβικη εξορισμένος και μία μέρα βρήκε τον πετρίτη και τον έκαμε γιο του. Tο μάζεψε και το ανάθρεψε κι έγινε ο πετρίτης του ζηλευτός, μέγα γεράκι κυνηγετικό. Έπιανε λογιών λογιών θηράματα ξημέρωμα με κάθετες εξορμήσεις και τύφλωνε τη γαζέλα Ο Πέρσης κυνηγός χαρούμενα το χάιδευε και το παιδί του κρατούσε σε κλουβί φαρδύ και δροσερό μέσα στην κάμαρη μαζί με τα άλλα του τα παιδιά και τούτο να μεγαλώνει. Κι ήρθαν του Ιμπραμάλ απεσταλμένοι του ξακουστού μας βασιλιά των βεδουίνων και το πετούμενο ζητούν – τι τέτοιο στολίδι μαθές του βασιλιά μας πρέπει. Κι αφήσανε κέρματα χρυσά πολλά και ασημένια. «Φύγετε, σας παρακαλώ, και το παιδί μου δεν πουλώ μήτε το παραδίδω», απόκρευε ο Πέρσης, «αίμα μου γίνηκε από το δικό μου το αίμα». 

Σαν έμαθε ο βασιλιάς έστειλε ασσασίνους και μπήκανε κρυφά και σφάξαν τα παιδιά του ένα το ένα με το μαχαίρι στο λαιμό και σπάσανε τον πετρίτη στα φτερά με πέτρα να μη πετάξει. Μόνο τον Πέρση άφησαν μα του λιανίσανε το χέρι του το αριστερό να μάθει, να μάθει να τη δέχεται την ελεημοσύνη. Πέρασαν χρόνους πολλούς κι ο Πέρσης κυνηγός γύριζε την πρωτεύουσα κιλίμι, απλώνοντας να κάμει το ζητιάνο, ο πετρίτης δίπλα του να συντροφεύει. Μέρα τη μέρα έφερε, ο γιος του Ιμπραμάλ στην πόλη ήρθε. Ζητάει έναν γιατρό μα πριν προκάνει να το πει από του αλόγου την πλάτη χύθηκε μπροστά στου Πέρση το κιλίμι απόθανε από δάγκωμα φοβερό, του από φιδιού ψιλού που τα γεράκια τα κυνηγετικά εύκολα τα ξεκάνουν.