Λησμονημένη

Ήρθε στην άξενη ζωή της μες την ανεμόδαρτη βροχή του Μάη

με την ανεμελιά του κολασμένου μαγνήτη…

Μάγεψε την μανταλωμένη της καρδιά μ’ ένα αδιερεύνητο μειδίαμα

που σκίρτησε ως αστροπελέκι μες την ανόργωτη καρδιά της…

Απάλυνε την αγριοματιασμένη μελαγχολία της

με το διεγερτικό άρωμα των χυμών του…

Η λιχουδιασμένη όψη και το φιδίσιο κορμί του

μέθυσαν τις αδιαπότιστες οσφρήσεις της…

Οξύ το βλέμμα του εκείνο που λαμπύρισε

ως οιωνοσκόπος του μέλλοντα έρωτα τους.

Απαλό χάδι η φωνή του άγγιξε τον οίστρο του ψυχικού της πάθους…

Οκταπλασίασε τους κτύπους της μελανής καρδιάς της,

της μαυροφόρας από τα λογχοδρέπανα της απελπισίας της…

Το λυχνάναμα του ερωτικού της πόθου κόπασε την τρικυμία

του κοχλασμένου της μυαλού

και το λύτρωσε από τον κουρελιασμό του….

Οι ψυχές τους κούρνιασαν μαζί, μια λειψοφεγγαριά,

στο κουτούκι της Μάνας του Έρωτα

κραταιά δεμένες με την κόκκινη γραβάτα, του Πατέρα αυτού Δυνάστη

και ποτισμένες από το κρασοπότηρο του αιώνια κολασμένου Διόνυσου

λευτερώθηκαν στο λιβάδι των λουλουδιασμένων Αδελφών Ψυχών τους

μεσουρανώντας ως ενωμένα άστρα της Θείας Αγάπης

στην υπέρτατη ακμή της δόξας τους.

Η γριφώδης σιωπή της διεκφυγής του μιαν αυγή,

ξερίζωσε την γοργοτράνταχτη ψυχή της από τον γόρδιο δεσμό της

φτερουγίζοντας μακριά από το γλυκομέθυσμα

των πυρήνων του έρωτα του

κι από τα γλυκόπνοα τρέμουλα της ηδονής του…

Κι έτσι, απέμεινε μόνη μες την ανεμόδαρτη βροχή του Μάη

με την ελπιδοφόρα έκκληση μέσα από το είναι της

για το μπόλιασμα -και πάλι- του θεού Έρωτα στα αισθήματα τους,

με τα έμβρυα του αψώμιστου πόθου

και του βεζουβιακού ηφαίστειου του έρωτα τους.

Απέμεινε μόνη της, μια λειψοφεγγαριά, μιαν αυγή,

με τις αερούφαντες στάλες της βροχής

να αργοσβήνουν το καμένο καντήλι του άκαρπου έρωτα τους

ψιθυρίζοντας απεγνωσμένη το όνομα του στα ξεψυχισμένα χείλη της,

αναζητώντας –μάταια- την εικόνα της γλυκιάς αύρας του…

Απέμεινε λησμονημένη στην αμνηστία της Γηραιάς Κόλασης

που ικετευτικά την καλούσε μέσα σε παραλήρημα κοντά της

και που αντιφώνησε, τέλος, την ανάρτηση της ψυχής της

στη λύτρωση της από τον Έρωτα στον Ύψιστο.