«ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΠΕΤΜΕΖΑ 

Η αρχειοθέτηση της συνειδησιακής λειτουργίας και η αμφισβήτηση του Νιτσεικού μοντέλου στην ποιητική συλλογή που βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Της αγιογράφου - κριτικού βιβλίου Μαριλένας Φωκά (ΜΑ) 

Στην ποιητική συλλογή  «ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» του Λεόντιου Πετμεζά διαμφισβητείται καταλυτικά η ουσιώδης βάση του Νιτσεϊκού  φιλοσοφικού ιδεώδους. Η δημιουργία και αυτοπραγμάτωση του ΥΠΕΡΗΡΩΑ που είναι το κυρίαρχο μοντέλο των σύγχρονων κοινωνιών  δεν φαίνεται να είναι εφικτή στο δοσμένο κοινωνικό πλαίσιο που περιγράφεται στην εν λόγω συλλογή.  Οι μορφές του, που εντάσσονται με αμεσότητα στο λόγο, ένα ζευγάρι σε διάλογο, έχουν έντονο το στοιχείο του αντι-ήρωα. Ξεκινούν ένα ταξίδι αυτογνωσίας τη στιγμή που έρχονται αντιμέτωποι με την οδυνηρή συνειδητοποίηση μιας  ουσιαστικής έλλειψης : αυτής της ελευθερίας τους. Στην προσπάθεια τους  να την κατακτήσουν  επιχειρούν μία συστηματική,  Αριστοτελικού τύπου προσέγγιση, αυτή της καταγραφής και της αρχειοθέτησης της συνειδησιακής τους λειτουργίας όπως ορίζεται η νοητική δυνατότητα ενός οργανισμού μέσω της οποίας  γνωρίζει και κατανοεί τον εαυτό του, το περιβάλλον του, τα συμβαίνοντα γύρω του και μέσα του και αντιλαμβάνεται  την αίσθηση της «θέσης» και της σημασίας του στον κόσμο  αλλά  κυρίως των συνεπειών των πράξεων του. Οι αντιήρωες του Λεόντιου Πετμεζά σε μια προσπάθεια αξιολόγησης  της οδυνηρής κατάστασης στον οποία βρίσκονται αναζητούν όχι μόνο μέσω αυτής της διαδικασίας την αιτία της πτώσης τους αλλά  την λύτρωση. Ο όρος συνείδηση που χρησιμοποιείται  σαν τίτλος της συλλογής, είναι μια λέξη κλειδί που μέσα της κρύβεται η αιτία της συγκεκριμένης προβληματικής και η λέξη αρχείο μια λέξη δάνειο από την νομική επιστήμη  καταδεικνύει την μεθοδολογία προσέγγισης της.

 Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ του Νίτσε δεν έχει σύγκρουση με τη συνείδησή του .Έχει περιέλθει σε μια κατάσταση όπως την ορίζει  ο Βασίλη Κλιουτσέφκι  της  ελευθερίας από την συνείδηση. Ο ποιητής Λεόντιος Πετμεζάς μιλάει για μια  το όραμα μιας άλλης συνείδησης  καθώς αντιλαμβάνεται  ότι πλέον η κοινωνική συνείδηση  λειτουργεί με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Αυτός ο απολογισμός και η αρχειοθέτηση της συνείδησης στο ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ καταλήγει σε ένα ακόμα δυσάρεστο εύρημα. Ο άνθρωπος  είναι δεν ελεύθερος να έχει την ταυτότητα που θα ήθελε και θα του ταίριαζε ώστε να είναι σε θέση κατακτήσει την ελευθερία του.  Όπως  αποφαίνεται ο Νίτσε  στο Λυκόφως των Ειδώλων «ότι δε με σκοτώνει με κάνει ΄πιο δυνατό»  Οι αντιήρωες του Λεόντιου Πετμεζά ήρθαν αντιμέτωποι με τις απαιτήσεις του δοσμένου κοινωνικού πλαισίου αλλά δεν κατάφεραν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων καθώς «σέρνονται {οι άνθρωποι} σαν αράχνες … με κομμένα τα γόνατα,… ζητιάνοι έξω από κλειστές θύρες …χαμένη η δέηση για κοινή απόδραση..,» και βρίσκονται μετέωροι στο κρεμασμένο σκοινί ανάμεσα στο ζώο  στον Υπεράνθρωπο τον οποίο δεν μπορούν να προσεγγίσουν.  Επιλέγοντας το Νιτσεϊκό μοντέλο κατανοούν την αναγκαιότητα της αυτοεξέλιξης εφόσον δεν καλύπτονται από το καθ΄ ομοίωσίν ενός Θεού  τον οποίο θεωρούν ανύπαρκτο και επομένως οφείλουν να Τον υποκαταστήσουν με το να νοηματοδοτήσουν οι ίδιοι αυτοί τον κόσμο γύρω τους όπως επιτάσσει η θεωρία του Υπαρξισμού. Η  πίστη και η εμμονή στην καλοσύνη και καρτερικότητα του Χριστιανικού ιδεώδους τεκμαίρεται ότι προέρχεται από μια μεθοδευμένη προσπάθεια δημαγωγών εξαύλωσης του μαζανθρώπου  που οχυρωμένοι οι κατήγοροι πίσω από μια βιτρίνα ηθικής καθιστά τον αθώο ένοχο με κληροδότημα την πτώση των προγόνων του. Αυτή  η τραγικότητα της ύπαρξης τους αποκαλύπτεται μέσα από έναν συνεχόμενο δυϊσμό σε αντιπαράθεση. Άνθρωπος- Θεός, Άνθρωπος – Υπεράνθρωπος, Άνθρωπος-Φύση , Φως- Σκοτάδι, Γήινο στοιχείο, Υγρό στοιχείο. Το σκηνικό συμπληρώνεται κατάλληλα με τα σχεδιαστικά συμπλέγματα του εικαστικού καλλιτέχνη Κώστα Ευαγγελάτου  με τις αιχμηρές απολήξεις, τους  λαβυρινθώδεις  σχεδιασμούς και τα επαναλαμβανόμενα σε σημεία μοτίβο, που  είτε ενσωματώνονται στο κείμενο και αποτελούν ένα σώμα με αυτό μεταφέροντας δυνατότερο το ίδιο μήνυμα του ποιητή, είτε στέκονται απέναντι από αυτό και το αντικατοπτρίζουν.