Σάββατο, 22 Μαϊος 2010 22:02

Νίκος Μπατσικανής

Written by
5788

Νίκος Μπατσικανής, συγγραφέας - ποιητής.

Βιογραφικό - Πορεία - Έργα - Κριτικές


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πελασγία Φθιώτιδας, με καταγωγή από Ανατολική Ρωμυλία. Ζει στην Αθήνα και στον τόπο του.

Φέρει, τιμητικά, το όνομα του ήρωα Νικολάου Ιωάννου Μπατσικανή (αδελφού του πατέρα του), ο οποίος έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έκανε καριέρα στην Πολεμική Αεροπορία, απ' όπου αποστρατεύτηκε, πρόωρα, ανώτερος Αξιωματικός. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε παράνομος συνδικαλιστής, αγωνιζόμενος και με άλλους συναδέλφους του, για τα δικαιώματα των Στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και, τελικά, ο ίδιος συμμετείχε, επίσημα, σε επιτροπή επεξεργασίας Νομοσχεδίων, που έλυσαν τα χρονίζοντα προβλήματά τους. Για τους αγώνες αυτούς και τα φιλελεύθερα «πιστεύω του» διώχτηκε, κατ' επανάληψη, μα αντιστάθηκε, συγκρουόμενος, μέχρι τελικής δικαίωσής του, αφού απείχε από τα καθήκοντά του, επί τέσσερα έτη, για "λόγους υγείας".

Είναι μελετητής της Νεοελληνικής Γλώσσας. Σχετική εργασία του, για προβλήματα που δημιουργήθηκαν μετά την προσαρμογή της (1976 και 1982) έτυχε επικρότησης της Ακαδημίας Αθηνών.

Συμπεριελήφθη στα «Πρόσωπα της Χρονιάς» 2004, για την προσφορά του στον Πολιτισμό και στον Άνθρωπο.

Ανακηρύχθηκε μόνος επίτιμος Πρόεδρος του Λογοτεχνικού Ομίλου «Ξάστερον» και είναι υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων του Λογοτεχνικού περιοδικού«Κελαινώ». Οι δύο αυτοί φορείς τον έχουν τιμήσει για την όλη στάση και προσφορά του στο χώρο της Λογοτεχνίας, αλλά και τη συνολική πορεία, το χαρακτήρα και το ήθος του, ως ένας άνθρωπος που τιμά τη φιλία, τους συνεργάτες και τους συναδέλφους του, προσφέροντας, αφιλοκερδώς, πάνω από την έννοια του «καθήκοντος», στην Τέχνη, στους Δημιουργούς της και στους Ανθρώπους των Γραμμάτων.

Έχει τιμηθεί με Α΄ Βραβείο Πανελλήνιου και Α΄ Βραβείο Παγκόσμιου Διαγωνισμών Ποίησης. Επίσης, με Βραβείο Ποίησης της «Ουνέσκο» και Βραβείο Διηγήματος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών», ενώ Ιστορική Μελέτη του απέσπασε το Α΄ Βραβείο, ισότιμα με αυτήν του Καθηγητή στην έδρα της Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κύπρου. Για τις διακρίσεις αυτές τιμήθηκε και από το Δήμο και από το Λύκειο Πελασγίας.

Αρθρογραφεί σε περιοδικά κι εφημερίδες με Δοκίμια, Άρθρα και Μελέτες. Έργα του συμπεριλαμβάνονται σε Ανθολογίες και σελίδες φορέων στο Διαδίκτυο, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν μεταφραστεί σε διάφορες Γλώσσες κι έχουν δημοσιευτεί σε ξένα έντυπα.

Για τις ερμηνείες του, στην εκτέλεση έργων μεγάλων δημιουργών, όπως: Λόρκα, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ελύτη, Ρίτσου κ.α., έχει γραφεί πως ιερουργεί, και πως η φωνή του είναι ενός ψάλτη, η οποία έρχεται αρχέγονη από το παρελθόν και το Βυζάντιο, σαν να βγαίνει μέσα από το "Υπερμάχω".


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:


1. Ψηφίδες, δοκίμια, Βεργίνα, 2015.

2. Αθέατη όψη, διηγήματα, Γαβριηλίδης, 2015.

3. Κύρους κατάβαση, ποιητική σύνθεση, Γαβριηλίδης, 2013.

4. Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική, μελέτη, Βεργίνα, 2013.

5. Η προσφορά της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, μελέτη, Βεργίνα, 2011.

6. Όνειρο, ποιητική σύνθεση, Γαβριηλίδης, 2011.

7. Στον παράδεισο, διηγήματα, Γαβριηλίδης, 2009.

8. Θραύσματα, δοκίμια, Οδός Πανός, 2008.

9. Στο φως, ποίηση, Χάρης Πάτσης, 2007.

10. Αγρύπνια, ποίηση, Γαβριηλίδης, 2006.

11. Νόστιμον ήμαρ, ποίηση, Φιλιππότη, 2004.

12. Εξ ουρανού, ποίηση, Βιβλιο-εκδοτική Αθηνών, 2002.

13. Σημάδια, ποίηση, Βιβλιο-εκδοτική Αθηνών, 2001.

 

Παράλληλη πορεία:

Κύριος ομιλητής αφιερώματος, των "International Clubs Maria Kallas", στη μεγάλη Ντίβα της Όπερας.

Ειδικός Σύμβουλος και κύριος ομιλητής Ολυμπιάδας Γραμμάτων "Εν Αθήναις 2004", σε όλη τη χώρα.

Αφηγητής αφιερώματος στα 80χρονα του τραγουδιστή της Ρωμιοσύνης Γρηγόρη Μπιθικώτση (εν ζωή) (3 εκδηλώσεις).

Γενικός Συντονιστής Διεθνούς Συμποσίου Θρησκευτικής Ποίησης και Μέλους.

Παρουσίαση βιβλίου «Από το ημερολόγιό μου», συγγραφέα Άννας Γρηγόρη Μπιθικώτση («Θέατρο Κάτιας Δανδουλάκη»).

Παρουσίαση CD «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», Καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής Σωτήρη Δογάνη (Βιβλ-λείο «Ιανός» Αθήνας).

Παρουσίαση συγγραφικού έργου Νίκης Μιχαήλ Κατσικάδη (Θέατρο Πειραιά).

Παρουσίαση συγγραφικού έργου Κων-νου Δεβούρου («Τεχνικό Επιμελητήριο Πειραιά»).

Ερμηνευτής αφιερώματος στον Οδυσσέα Ελύτη (Πινακοθήκη Καλλιθέας).

Ερμηνευτής έργου «Μαρία Νεφέλη», Οδυσσέα Ελύτη («Μελίνα Μερκούρη Ιλίου»).

Ερμηνευτής έργου «Κυρά των Αμπελιών», Γιάννη Ρίτσου («Μελίνα Μερκούρη Ιλίου»).

Ερμηνευτής αφιερώματος «Λόρκα, 70 χρόνια απουσίας» («Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών»).

Ερμηνευτής έργων συγγραφέα - ποιητή Γιάννη Μποζίκη .

Ερμηνευτής έργου «Θρήνος Παναγιάς» του ιδίου (5 εκδηλώσεις).

Ερμηνευτής παρουσίασης «Στη Σμύρνη γεννήθηκα», Μαρίας Ταστσόγλου (Δημαρχείο Νίκαιας).

Συν-ιδρυτής «Εργαστήριου Λόγου» (με Παναγιώτα Ζαλώνη).

 

Ομιλίες: "Η Ποίηση στην Ελλάδα, από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας". "Νεοελληνική Γλώσσα, αλλαγές, προβλήματα". "Φιλέλληνες Λογοτέχνες - Έλληνες διασποράς". "Ελληνική Γλώσσα, Ιστορία-Οικουμενικότητα". "Ο Διονύσιος Σολωμός, και η Ελευθερία των Ελλήνων". "Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο μοναχικός καβαλάρης της Ποίησης". "Έρως ανίκατε μάχαν". "Η μοντέρνα Ποίηση στην Ελλάδα". "Αγάπη, η μεγαλύτερη δύναμη στον Κόσμο".

Εκδηλώσεις: «Αιγαίο, Αλησμόνητες Πατρίδες, Η Πόλις εάλω, Αχ ξενιτιά, Αθήνα, Άνασσα Πόλη». («Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων»).


Λογοτεχνικές προσεγγίσεις έργου του:

Βασίλης Βασιλικός: Και μόνο για το ποίημα «ΑΛΛΑΓΕΣ» άξιζε να εκδώσετε την «ΑΓΡΥΠΝΙΑ» σας.

ΑΛΛΑΓΕΣ

Αλλάζουν όλα. Κάθε μέρα, βιαστικά. Ως κι o Μπακάκος έφυγε απ’ την Ομόνοια.

Μόνο εσύ ακόμα στη “γωνία”, χωρίς να γνωρίζεις τους λόγους.

Χριστόφορος Λιοντάκης (Κρατικό Βραβείο Ποίησης): Η ποίησή σας μιλάει απλά, αλλά σπαρακτικά, για τα Πάθη της Ζωής και του Έρωτα, γι' αυτό και συγκινεί.

ΑΤΙΤΛΟ

Πάλι εδώ... κι απόψε...εσύ κι εγώ οι δυο μας. Μ' ένα ποτήρι ανάμεσά μας... ένα μάς είναι αρκετό, δεύτερο περισσεύει. Πάλι εδώ, κι απόψε, αντικριστά... εσύ κι εγώ, οι δυο μας, σαν χθες... σαν κάθε βράδυ. Έτσι... έτσι όπως ήπιαμε καφέ το δειλινό. Βουβή, δε σ' άκουσα να κρένεις, μη λόγο δεν ξεστόμισες... και πάλι, μοναξιά μου.

Διονύσης Καρατζάς, συγγραφέας: Μου άρεσε η λιτότητα του στίχου σας. Γράφετε ποιήματα-στιγμές αλήθειας, χωρίς φτιασίδια. Τίμια και ανοιχτά σε λογαριασμούς και όνειρα.

ΚΟΧΥΛΙ

Τι απόμεινε απ' το τελευταίο καλοκαίρι; Ένα κοχύλι μόνο... να κυλιέται ξεχασμένο σε κάποιο συρτάρι.

Λογοτεχνικό περιοδικό «Πνευματική Ζωή»: Με αυτό του το έργο (ΑΓΡΥΠΝΙΑ) απέδειξε ότι δίκαια βρίσκεται στις πρώτες γραμμές της Ποίησης.

ΑΠΕΙΛΗ

Ουρανέ, δεν προλάβαμε, ακόμα, να σου βάλουμε σύνορα, μα έννοια σου, ερχόμαστε κι εκεί, σύντομα.

Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-συγγραφέας, τέως Διευθυντής Ηρωδείου: Αγνότητα και καθαρότητα, ιδιότητες που σπανίζουν, πια, χαρακτηρίζουν το έργο «ΑΓΡΥΠΝΙΑ», όπου ο Νίκος Μπατσικανής καταθέτει, με ειλικρίνεια, την ψυχή του, με λιτό, μα φιλοσοφικό τρόπο, συνάμα. Μια διαφορετική φωνή, ανοιχτά περιγράφει όλα όσα απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο. Ο Έρωτας και η μοναξιά κορυφαίοι πρωταγωνιστές... κορυφαίοι του χορού του.

ΕΡΩΤΑΣ

Ο Έρωτας θέλει ψυχή, μόνο κορμί δε φτάνει.

Χάρης Πάτσης, συγγραφέας - εκδότης: Λιτός, μα φιλοσοφημένος ο Λόγος του. Απόσταγμα σοφίας, καθώς ζούμε το «Τέλος Εποχής», και η Ζωή προσπέρασε την Τέχνη, ως ένα βαθμό. Έτσι, ο δημιουργός δεν καταφεύγει σε άκρατο και περιττό λυρισμό. Δε γράφει, πια, για ρυάκια και κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου, αλλά για ό,τι καίει τον σημερινό άνθρωπο. Οδηγείται πετυχημένα και με υπόγειο τρόπο στο αποτέλεσμα. Εξακολουθεί να μας συγκινεί και να μας ταξιδεύει, χωρίς την ψυχρή εγκεφαλικότητα άλλων, οι οποίοι γράφουν μοντέρνα Ποίηση, μα φτάνοντας "στο μεδούλι" των γεγονότων, καίρια. Μοναχικός χορευτής ο ίδιος, μακριά από τη φθορά μικροτήτων του χώρου της Λογοτεχνίας, λικνίζει το Λόγο του στο βαρύ ζεμπέκικο. Ίδιο μ' αυτό που χορεύει, μοναδικά, μ' απλωμένα τα φτερούγια-χέρια του, σαν Εσταυρωμένος στο κενό, ή ψέλνοντας: «Πού να βρω την ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ; (Πρόλογος βιβλίου του "ΣΤΟ ΦΩΣ", Ποίηση).

ΕΛΛΑΔΑ-ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ. Α΄ Βραβείο Διεθνούς Διαγωνισμού Ποίησης, Βαυαρίας.

Στης χώρας μου τα περβόλια, ευωδιάζουν Λαμπρή τα μεσοφόρια της άνοιξης, καθώς ανηφορίζει ο Απρίλης. Με το γαρούφαλλο του ήλιου ανθισμένο, πουρνό-πουρνό κινάει δραγάτης-ποιητής, να προλάβει, πριν αυγατίσουν κι άλλο οι αξίες. Το Δελφικό φως ακρίβυνε στις μέρες μας, χαθήκαν τα Ιδανικά. Οι Θερμοπύλες στέρεψαν, δεν πηγάζουν πια «Μολών λαβέ» και «Όχι». Μα κάποιοι εδώ, βαπτισμένοι στο λόγο του Μακρυγιάννη, έχουμε ακόμα λόγους να παλεύουμε αντρίκια˙ για την πιόμορφη Γλώσσα, το Μέτρο, το Ρυθμό... Την Παναγιά 'χουμε μπροστάρη κι οδηγό, 'τί 'ναι βαρύ το το τίμημα Έλληνας να λογιέσαι.


Παναγιώτα Χριστοπούλου-Ζαλώνη, συγγραφέας - ποιήτρια, Πρόεδρος Λογοτεχνικού Ομίλου "Ξάστερον", εκδότης περιοδικού "Κελαινώ":

Τροβαδούρος της ζωής ο Νίκος. Έν' αηδόνι που ομορφαίνει την τόσο πεζή εποχή μας. Προσπαθεί να την εξανθρωπίσει, σπαταλώντας και την τελευταία ρανίδα της ψυχής του, λογχίζοντας τη φαντασία του -και τη δική μας-, σμιλεύοντας το λόγο επιδέξια. Στην κοινωνία που ονειρεύεται θα επικρατεί το Δίκιο και η Ειρήνη. Γι' αυτά αγωνίστηκε και διώχθηκε... για τα ίδια παλεύει ακόμα. Για Δικαιοσύνη - Παιδεία - Ελευθερία! Όπως τότε που ήταν παιδί. Ένα παιδί με χρυσή καρδιά και σπάνια ψυχικά χαρίσματα, μα κι ένα βαθιά φιλοσοφημένο άτομο. Ένας ρομαντικός άνθρωπος, που αγάπησε πολύ και πόνεσε πολύ. Πόνεσε πολύ, γιατί... αγάπησε πολύ.

Με τις κεραίες της ψυχής του στραμμένες στην αλήθεια, ματώνει στο άδικο, αφουγκράζεται και πορεύεται. Σε χαρακώματα του νου, στα λημέρια της καρδιάς, στον κήπο του συναισθηματικού του κόσμου φωλιάζουν λευκά περιστέρια. Σκηνοθετεί τα διηγήματά του με μαεστρία. Οι ήρωες του δεν είναι, μόνο, κάποιοι απόκληροι της ζωής κι όσοι "ηττήθηκαν"... τότε, ή κάποια στιγμή στη ζωή τους, αλλά εμείς τώρα! Τσιγγάνοι στον πλανήτη μας, όπως τον καταντήσαμε. Χωρίς να ξέρουμε «πού πάμε και γιατί;». Ν' απουσιάζουν οι μεγάλοι, και να μας κουμαντάρουν οι μικροί. Επιλογή μας. Εμείς τούς διαλέγουμε. Σεργιανώντας μας στη γειτονιά του (Εξάρχεια) μας "ξεναγεί". Εκεί είδε να καίγεται το όνειρο - σύμβολο της γενιάς του (Πολυτεχνείο) μα και πολλά κουφάρια, θερισμένα απ' το δρεπάνι του λευκού θανάτου (ηρωίνη), να κείτονται στα ρείθρα των Εξαρχείων, όπως περιγράφει στο αλληγορικό ποίημά του "ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΙΑΜΟΥ": «...έκπτωτοι άγγελοι, θαρρείς, με πετρωμένα μάτια».

Εγώ, πιστεύοντας στην αξία, στο ήθος και στην ποιότητά του, αλλά θεωρώντας τον κι έναν από τους κορυφαίους ποιητές της εποχής μας, τον ανακήρυξα Επίτιμο Πρόεδρο του Λογοτεχνικού Σωματείου που διευθύνω, τον αποκάλεσα άνθρωπο με Α κεφαλαίο και τον ονόμασα Ιερουργό της Ποίησης.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τώρα, γνωρίζω που θα βρω τα ίχνη, τη γύρη, το μεδούλι να τρυγήσω, -απ' την ηχώ στο πέταγμα, που κάνουν οι φτερούγες σου, λες, θρόισμα τ' ανέμου-. Αέναη πορεία ακολουθώ να σμίξουμε σαν Άγγελοι, μες του ουρανού τα διάσελα και στης σελήνης τη σκιά. Βρίσκω τα χνάρια της φυγής στα σύνορα του χάους, κομήτες του άπειρου εμείς και θραύσματα σπαρμένα. Σέρνω χορό μ' αλαλαγμούς, τεντώνω της ψυχής μου τις χορδές, για να σε δω, πριν φέξει η αυγή πυρακτωμένα βέλη και μας κάψει, καθώς της χρυσαλλίδας τα φτερά.

Μυρτώ Κλεάνθους Τσαούση, ποιήτρια - συγγραφέας, τέως Γενική Γραμματέας Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών: Το ωραιότερο ερωτικό ποίημα που διάβασα τελευταία. Ιδανικός, γι' αυτό κι "ανάξιος" ο Εραστής... ίδιος με το Νίκο: Ικανός να φτάσει ως την άκρη του Κόσμου για την Αγάπη... κι αυτός ό,τι λέει το εννοεί, ως αληθινός άντρας και πραγματικός Ζορμπάς... ως ένας καθαρός και ασυμβίβαστος άνθρωπος. Ένα ατίθασο αγρίμι και, ταυτόχρονα, το πιο γλυκό πλάσμα του Κόσμου, που δακρύζει, ακόμα, με πολλά απ' αυτά που οι άνθρωποι έπαψαν να δακρύζουν, πια.

ΡΟΔΟ ΑΜΑΡΑΝΤΟ

Όταν εσύ χαθείς, μέσα στη στάχτη της νυχτιάς, έν' άλικο τριαντάφυλλο στο στήθος μου θ' ανοίξει -λαβωματιάς ανθός, που στο ρυάκι της πληγής, θα πίνει να δροσίζεται, αντί νερό, με αίμα. Καθώς η νύχτα, τούλινα και μεταξένια πέπλα μαζεύει αργά, και χάνεται σιωπηλά στο θάμπος, πέφτει η πάχνη της αυγής, και κρυσταλλένιο κάνει το ρόδο, που αμάραντο, παντοτινά, θα μείνει.

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη, συγγραφέας - ποιήτρια: Ο Νίκος, με τα έργα του, μας ταξιδεύει και μας συγκινεί, είτε γράφοντας μοντέρνα, είτε παραδοσιακή Ποίηση. Τραγουδιστής και υμνητής της Αγάπης, των καημών και των στεναγμών που τη συνοδεύουν. Της αληθινής Αγάπης, που σε κάνει να πονάς και να κρυώνεις, που είναι ζωοδότρα και θάνατος μαζί, κάποτε. Της ιεροτελεστίας αυτής, που είναι το υψηλότερο και το ευγενέστερο των αισθημάτων του ανθρώπου, μα κοστίζει τόσο ακριβά και είναι τόσο σπάνιο, στις μέρες μας, ενώ αφήνει την πικρή γεύση της, σε τυχόν έλλειψη ανταπόκρισης, χωρισμό και χαμό, σαν μια κλειστή πόρτα στο "χθες". Στην Αγάπη αυτήν ο Νίκος κατεβαίνει άοπλος (όπως και στην Τέχνη), έστω κι αν ξέρει πως θα λαβωθεί... μα δεν κατεβαίνει άοπλος για να λαβωθεί (όπως νομίζουν κάποιοι), αλλά για να χαρεί το μεγαλείο τους, ως ένα μικρό και αθώο παιδί, όπως είναι κι ο ίδιος. Μα ο Νίκος είναι κι ένας μεγάλος αετός, που πετάει πολύ ψηλά και, πάνω, απ' όλα, είναι ένας σπουδαίος κι ελεύθερος Άνθρωπος, που δε χωράει στα κοινά μέτρα, κι αυτό δεν έχει να κάνει με την ποίησή του, αλλά με την δύναμη και το μεγαλείο της Ψυχής του. Με αυτήν την καθαρότητα Ψυχής παίρνει και τα βραβεία του. Ο Λόγος του χορεύει και πετά με τα φτερά των αγγέλων, που φέρει εκείνος στους ώμους του... στη φλόγα της καρδιάς του. Έτσι, γίνεται, ο ίδιος, χορευτής-λυτρωτής, μοναχικός, αλλά και Μοναδικός!

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΧΟΡΕΥΤΗΣ

Μονάχος πάλι ο ποδηλάτης, κυρτή φιγούρα, στ' αμπέχονο της μοναξιάς του τυλιγμένος. Τράβηξε ίσια τη γραμμή, και χάθηκε, σαν μολυβιά, στην ώχρα του ορίζοντα. Έφτασε ως τη θάλασσα ο χορευτής του δειλινού· νάτος, που στροβιλίζεται γυμνός στου αφρισμένου κύματος τη δίνη. Σταγόνες κρυσταλλένιες κι άχνη λευκή τού στόλισαν το χνούδι απ' το πρόσωπο· χαίτη αλόγου τα μαλλιά, λούστηκαν φύκια του βυθού, κοράλλια, ρόδινα κοχύλια. Τα χρώματα της ίριδας στεφάνωσαν το μέτωπο, μενεξελιά τα μάτια του βάψανε και τα σύννεφα. Ακροβατεί ανάμεσα γης κι ουρανού ο εραστής της πάνδημης, τοξεύτρας Αφροδίτης, και λυτρωμένος μάς καλεί, μαζί ν' ανέβουμε ψηλά, τη θεία μελωδία να γευτούμε.


Συντάκτης σελίδας: Παναγιώτα Χριστοπούλου-Ζαλώνη.



Read 5788 times

Latest from Super User