Η χήρα του έρωτα

Στηθοκοπιότανε η ερωτόπλαστη, βουβή,

ανάμεσα στα μοσχολούλουδα

της μουσουργής φύσης.

Βροντές τα ανεμόβραχα βλέφαρα της

και οι λυγμοί της αερόδαρτοι

στη δίνη της έγνοιας της.

Τα λεύτερα πουλιά του Ερωτόκαστρου

τη ρώτησαν: - Γιατί;

Ο ουρανός παρήγορος της χάρισε

το πιο πλατύ του χαμόγελο

κι η ανεμοθάλασσα την έσφιξε

στην ξέπνοη αγκαλιά της.

Κι εκείνη, βαθυστόχαστα, ξεβλαστάρωσε

την πικρολαλιά της ψυχής της: -Αααχ!…

Αυτός ο αναστεναγμός τα λέει όλα!…

Η στηθάτη Νύμφη ήτανε

ερωτοπονεμένα χηρευάμενη.

Τα ίδια πουλιά τη ρώτησαν τι θεωρούσε

καλύτερο στη γαλανή μέρα:

-Τον ολόλαμπρο ήλιο των ματιών του!

Μετά τη ρώτησαν τι θεωρούσε καλύτερο

μέσα στα πέπλα της νύχτας:

-Την αστροποτισμένη αγάπη του

και το ολόγιομο φεγγάρι του έρωτα του.

Τη ρώτησαν τι θεωρούσε καλύτερο στην αγάπη:

-Την μέρα των ξαναμμένων πόθων της

και τη νύχτα των ατελείωτων ονείρων της.

Κι ύστερα τη ρώτησαν

τι θεωρούσε καλύτερο στον έρωτα:

Τις αστραπόμορφες ματιές,

τα ηφαιστειακά αγγίγματα των πόθων

τα γλυκά τρέμουλα ή τις καυτές ανάσες;

-Την γλυκιά προσμονή της ερωτικής της νύχτας

μετά την ολοκλήρωση της πολυπόθητης μέρας.

-Γιατί; την ρώτησαν και πάλι.

-Για την εκπλήρωση των ερωτικών στεναγμών της

πάνω στο αιματοβαμμένο ερωτικό της κρεβάτι.