ΤΩΡΑ ΔΙΧΩΣ ΣΚΕΠΗ

Νυχτιά κι αντίλαλος στεναγμών

νυχτιές δίχα προσκέφαλα

κι όσο οι θύμισες λιγοστεύουν

στην Ίμβρο που λησμονούμε

οι έγνοιες περίεργα φωλιάζουν

στων Αγίων Θεοδώρων

το ερειπωμένο σκολειό.

Τώρα δίχως σκεπή

στις τάξεις δένδρα φυτρώσαν

και το πείσμα από τα τόσα ακροκλάδια

από τα παραθύρια να βγαίνουν

σαν ανέμελα σκολιαρούδια και τούτα.

(Από τη συλλογή “Γη Αγνωστος”)