MANA

Μάνα

Στις δυο φτερούγες σου έχεις απλώσει τη ζωή μου

Και στα δυο χέρια σου

Κοιμάται ένας γλάρος απ΄το τελευταίο μου ταξίδι

Μάνα

Στην έρημο περπάτησα

Και γύρεψα το κρύο νερό των λόγων σου

Και ξέσκεπος κοιμήθηκα

Κι ήρθε σαν άστρο η καρδιά σου

Να ζεστάνει της ψυχής το ξεροβόρι

Και μεγαλώνω μόνο μες στα μάτια σου

Μες στην καρδιά σου ίδιος μένω

Μικρός κισσός ανυπεράσπιστος

Π΄αναρριχάται νύχτα μέρα στον κορμό σου