ΣΤΗ ΓΗ ΜΟΥ

Σκύβω στη γη μου

Τις ρίζες του δέντρου μου βρίσκω

Στη μεγαλύτερη μέσα

Το σφυγμό μου ακουμπώ

Πιο δυνατό να κάνω τον παλμό

Και με λαγούτα και βιολιά

Να μοιραστώ με έναν άνεμο αντάρτη

Τα λόγια τα κρυφά του

Τα διάχυτα σε πεδιάδες και βουνά

Που αιώνες τώρα κρατιούνται

Επάνω από τις νίκες και τις ήττες μας

΄Οταν στη γη μου ξημερώνει

Το πρώτο φως ανοίγει τις αυλόθυρες

Βγαίνουνε τότες

Βιαστικές του κάματου οι κυράδες

Να ξεσκονίσουνε τη μέρα

Νερό να ρίξουνε

Στις διψασμένες γλάστρες της ζωής

΄Ενα τσουκάλι αγάπη στη φωτιά να βάλουν

Για τις μεγάλες ώρες της συνεύρεσης

Κι όταν το δείλι σκοτεινιάζει λίγο λίγο

Του κόσμου το περίγραμμα

Στη γη μου αρχίζει ένα φεγγάρι ν΄αγρυπνά

Είναι πολλές οι μέρες που κοιμήθηκαν

Και πρέπει τώρα τα σκοτάδια

Να καλούνε αδιάκοπα το φως

Αλλιώς δεν ξεκινά ως το πρωί η έγνοια

Κι ο ήλιος θα λιποψυχά σαν άστρο

Που τρεμοσβήνει από έλλειψη καρδιάς