Πιστολιά

Η μουσική τρόχιζε τους λυγμούς της στη λίμα

μιας σιγαλιάς άπονης σαν χειρουργικό νυστέρι που σώπαινε διατομές

χρηματισμένες κτηνωδίες μαζί με συνετούς στραγγαλισμούς εγχόρδων

κουρνιασμένων αραχνιών στις χοάνες των ηχείων,

να κλαίνε της νυχτιάς τα πλειστόκαινα δοξάρια με βιολιά καθάρματα

τους λυγμούς των γιασεμιών,

να υποκλέπτει η άνοιξη με μίας αύρας το καρμπόν τις μαύρες τελείες από τις πασχαλίτσες

μαζί με ένα έρεβος που τις μετρούσε σαν να ήταν κέρματα ψιθυρίζοντας

πάλι στα ζάρια πόνταρες με το χάος , του τάφου σου τη σκοτεινιά.

Δεν ήταν η συνεύρεση του βουρκωμένου ουρανού με το χυδαίο χώμα

που γέννησε τις λασπουριές με τα ντοκουμέντα των κατεστραμμένων λουστρινιών ,

ήταν τα δάκρυα ενός λερωμένου ήλιου που αρμένιζε τις σκούνες του φθινοπώρου

κάτω απ’ τα πλατάνια ενός γάργαρου διηνεκούς,

φτιάχνοντας από πηλό και τη φωτιά ηφαίστειων σωμάτων, τις μάσκες βρώμικων χαδιών

το ανέγγιχτο να ωρύεται σε αχανή σεληνιακά τοπία.

Εδώ τελειώνουν τ’ αστροφώτιστα κενά.

Εδώ το άπειρο ρίχνει στα μαγκάλια των αστεριών τις ανακοπές των αναπνοών .

Εδώ τ’ απομεσήμερα τραβούν απ’ τα μαλλιά τα δειλινά

για να μακραίνουν των κορμιών μας οι αυλικοί της νύχτας.

Αθώος εκ προμελέτης είπαν οι αμέθυστοι ,

πείραξε τη μυρμηγκοφωλιά γιατί ήθελε να νιώσει τον πανικό της λεπτομέρειας.

Μια σφαίρα σε αφέγγαρο σκοτάδι είναι η ζωή σου.

Το κοκκινάδι ενός τριαντάφυλλου κυλά στις φλέβες μου.

Αδημονώ.

Συνάντησε με.