Η μάνα μου

Λες κι είχε αγγίξει το μέτωπό της σφραγίδα φωτός

και κάθε της λόγος απ’ των χειλιών της την κυψέλη,

κόμπος έβγαινε χρυσός που στάλαζε μέλι.

Κι ήταν τόσο αγνός και καθαρός,

σαν το παρθενικό χιόνι των Τζουμερκιώτικων κορφών!

Κι είχε φθάσει εν μέσω απειράριθμων δοκιμασιών,

σε τέτοιο βαθμό αρμονίας με την αιωνιότητα

που ο θάνατος για κείνη μονοπάτι ήταν ζωής προς τη μακαριότητα.

Ω! η μάνα μου η πρώτη δασκάλα μου η σοφή!

Όντας αγράμματη, τα πρώτα μ’ έμαθε γράμματα

και του Θεού με δίδαξε τα υπερούσια θαύματα.

Η μάνα μου η λατρευτή!

Με τα κάτασπρα, τα ασημένια της μαλλιά.

Με τα μάτια της τα μελένια, τα φωτεινά,

που καθρέπτιζαν την αντρειωμένη της ψυχή,

τη γιομάτη καρτερικότητα κι απαντοχή.

Με τη μελίρρυτη, σαν γλυκόλαλου αηδονιού, φωνή,

που δεν έπαυε καθημερινά τον Δημιουργό να υμνολογεί.

Με τα ροζιασμένα χέρια της απ’ τη σκληρή δουλειά

που πάντα τ’ άνοιγε σ’ ολόθερμη αγκαλιά

και χάδια με χόρταινε και τρυφερά φιλιά.

Δεν ήταν γιάτρισσα, μα ήξερε πώς να με κάνει καλά!

Κι ήταν αθώα, μοσχοβολούσαν τα δικά της γιατρικά!

Με τον αέρα π’ ανάπνεε με γιάτρευε!

Με το νερό που έπινε και με του καντηλιού της το φως

απομάκρυνε το βάσκαμα, εις τ’ όνομα του Πατρός….

Με ροδόσταμα κι ανθόνερα με ράντιζε, μα προπαντός

μ’ αγάπης λόγια με νοσήλευε γλυκά.

Μα εδώ και χρόνια τώρα πολλά, η μάνα μου είναι αποθαμένη.

Όμως γιατί άνθρωποί μου, δεν το πιστεύω ακόμα η καημένη;

Κι ώρες-ώρες θαρρώ πως με το φως της Αυγής είναι ξυπνητή,

να πάω τη πόρτα να χτυπήσω στη κάμαρη της, να της μιλήσω.

Κι άλλοτε, πως τον ύπνο των μακαρίων κοιμάται τον βαθύ,

και θέλω να τρέξω, να πάω να την ξυπνήσω.

Αχ, τον ίσκιο της πώς αναζητάει συχνά η ψυχή μου,

όταν ανελέητα με χτυπούν καταιγίδες στη ζωή μου

και σαν την περδικούλα στα βόλια κυνηγών πληγωμένη,

με ρίχνουν καταγής και χάνω το σθένος και τη δύναμή μου!

Ω, ας ήταν στη ποδιά της μια στιγμή

να ξανά ’μενα κουρνιασμένη!

Αχ, η καρδιά μου πόσο το λαχταρά και το προσμένει,

την καλλικέλαδη να ξανακούσει φωνή

να μου λέει γλυκά:-«πονάς παιδί μου;»

κι απ’ τα χάδια της να σηκωθώ γιατρεμένη!...