Κάτι

Βάλτε ραδιόφωνο, κάτι να παίξει τέλος πάντων.

Κάτι για να αιματοκυλίσει τη σιωπή.

Ένα καρβέλι να το πετσοκόψουν οι μεγάλες πείνες του ανείπωτου.

Για να χορτάσει την απουσία της φωνής σου.

Μιας απουσίας που σαν κακοήθης όγκος μεγαλώνει.

Σαν αερικό με παντελόνια που ακροπατά στο κοιμητήρι ενός νόστου.

Σαν το βουβό κλάμα μιας γερασμένης πόρνης.

Κι εγώ να φεύγω από εδώ σαν μια αναίδεια της μοναξιάς.

Εδώ τρεφόμουν από ένα ημίφως, από ένα σκοτάδι χαμηλό σε λιπαρά.

Κι οι φίλοι μου ρωτούν τα χελιδόνια αν έχω γυρίσει απ' τις ενδοχώρες των αντίο.

Μα εγώ με τις βροχής τα ντέφια στροβιλίζομαι , παρίας και τρελός,

σε ουράνια τόξα, στις χορδές των οριζόντων.

Ποιήματα μόνο παρέχω προσανάμματα του τίποτα.

Του τίποτα, που δείχνουν τα ρολόγια.

Πότε ραγίζουν τα καντράν και οι παράδεισοι ανοίγουν;

Πότε το ροδαλό μας κάστρο θα εκπορθήσουν οι λεγεώνες της αβύσσου;

Όχι, απόψε δε λυπάμαι.

Τα ποντοπόρα βράδια μας βούλιαξαν στον ωκεανό της λήθης.

Με μαύρα πουλιά, του δειλινού αποκαΐδια, στους τοίχους των χαμόσπιτων θα τσακιστούμε.

Ας έρθει ένας θάνατος μαέστρος.

Κάτι, μια μπάντα ν' ακουστεί, καθώς θα μπαίνω στις νεροποντές.