Μάθημα Γεωγραφίας

Είναι εποχή του μεσονύχτιου ήλιου να χαράζει ορίζοντες σιωπηλούς,
μακρινούς, σε σύθαμπα εξορισμένους, ίσα που να αγγίζουν το άπειρο.

Κι είναι μέρος της αυγής, στη σφαίρα ενός πεδίου, τη μοναξιά να χρησμοδοτεί.
Ως ειρωνεία στη Μοίρα, να κονδυλογραφεί το δικό της πεπρωμένο
εφορμούμενη από την αδράνεια των πραγμάτων.

Να μένει ο ουρανός, ο τόσο παγωμένος, σαν Σφίγγα σιωπηλός κι απρόσιτος.
Αποστεωμένος από το δριμύ ψύχος, να ξεροσταλιάζει αναμένοντας την αθέατη όψη της σελήνης.

Κι αυτό το Σέλας, το Βόρειο Σέλας, μέσα στην ομίχλη να στέκει αινιγματικό.
Να παίζει με τα χρώματα της ίριδας, προσπαθώντας να ξεδιαλυνει το μυστήριο του φωτός.

Να φέρνει ο άνεμος χιλιάδες πυγολαμπίδες, σμήνη μελισσών ενός καιρού
τότε που ο χρόνος μετρούσε το ασυνεχές του χώρου σε πακέτα ονείρων κι ευθυγραμμίσεις
κι άφηνε ανεξίτηλο το τύπωμά του στην όψη μιας αδιόρατης σκιάς.

Είναι να το λες πως χάνονται οι μνήμες στη λήθη απολεσθέντος λεξικού
και τα χαοτικά πλέγματα της ειμαρμένης, όντας χαλαρά, να πνέουν τα λοίσθια

Ο καιρός πλησιάζει, λες, μέσα από το κενό και απρόσωπο βλέμμα ενός προσωπείου.

Στεκόμενος σε γεωδαιτικό τόπο, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς και συντεταγμένες
την απόκλιση της ζωής μου χαρτογραφώ, αγνοώντας τον μαγνητικό βορρά.

Είναι η εποχή που τα ανεμολόγια δεν στολίζονται με κρίνους, ούτε με όγδοα και τέταρτα.
Το γεωγραφικό στίγμα, απόλυτο στον εαυτό του, ως φαροδείκτης συσχετίζει εαυτόν και αλλήλους.

Σχετικός και εγώ με το ίχνος μου επί ματαίω προσπαθώ να βρω τη θέση μου.
Είναι ο καιρός που η πληροφορία λειψή καθιστά το όλον χωρίς την έμμεση αναφορά
κι αυτό το μάθημα γεωγραφίας που διδάχτηκα, φαίνεται να μην αποδίδει σωστά.

Περίεργο... κι ήμουν ο άριστος της τάξης.